Oogsteen

Het was nu. Schrikdraad stond
rond de tuinen der zonde: er moest nog
gehinkeld tussen de lijnen, een scherf geschopt
naar de vlakken van morgen, op het plein gebuut bij de linde.
Achter de poort lag het wijde. Het was

Nu. Zij verruilde haar stuiters voor stuivers
en zocht naar oogsteen en ziel. Vond toen
haar lichaam, wat daarmee te doen.
En het werd om te blozen zo warm in haar zomer
het werd om te blozen zo warm in oktober: het werd

nu. Op de stoepen verschenen lijnen en vlakken
getrokken met krijt, op de pleinen stonden de linden buut vrij
en kinderen schopten scherven opzij, holden naar morgen, vonden
een oogsteen, haalden de stroom van het schrikdraad.
En het werd om te blozen zo warm in hun lente
Het werd om te blozen zo koud in november.

Het is nu. Gisteren staat als een blos
achter glas en morgen is een formule
die zich nog moet bewijzen: het is nu. Zij kent
de blink van een oogsteen en de kras erin, zij vertrouwt
alsnog op haar hakken, dat die haar dragen
naar einde en aanvang van alle beweging.

Hester Knibbe,
Winaar Gedichtendagprijs 2010

 Uit Oogsteen. Uitgeverij Arbeiderspers. 2009 (blz 15)
ISBN: 978 90 295 7157 9 NUR 306