Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens.
Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Bovendien beweegt poëzie zich over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza.
Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn? Wie of wat bepaalt de grenzen aan de poëzie eigenlijk?